ดูเหมือนช่วงนี้จะทำอะไรๆก็เหนื่อยจัง ก็เลยนึกถึงว่าอยากจะพักผ่อน ทันทีเลยก็นึกได้ว่าที่กลับบ้านคราวที่แล้ว มีอะไรให้นึกถึงแล้วรู้สึกดีมีกำลังใจขึ้นอีกนิด
สมุดบันทึก...อะไรที่รู้ว่าดีแต่ไม่สามารถทำได้ กลับไปถึงบ้าน แม่ก็บอกว่าหากุญแจตู้เจอแล้ว คือว่ากลับบ้านคราวก่อนหน้านั้น ชั้นพยายามเปิดตู้หนังสือค้นหนังสือที่คิดถึงหลายเล่ม แต่ไม่สามารถเพราะไม่มีกุญแจ แม่เก็บดีไปหน่อยจนลืมที่เก็บ พอเปิดได้ก็ค้นค้น ค้นและค้น ก็...ม่ายเจอ แต่ก็ยังดีที่บังเอิญเจอสมุดบันทึกเมื่อ10ปีที่แล้ว สมุดเล่มนี้เขียนได้หลายวันแล้วก็ปะติดปะต่อกันมาก อ่านๆไปแล้วรู้เลยว่าอะไรทำให้เกิดอคติกับผู้ชาย-อคติกับความรักได้ขนาดนี้ อ่านๆไปก็นึกขำ ตอนนั้นอายุแค่13 ทำไมถึงมีอะไรมากมายในพฤติกรรมเรื่องนี้มากนัก ก็พูดง่ายๆว่ากะล่อน(พฤติกรรมกับหน้าตาไม่ไปด้วยกันเลย) ช่วงปิดเทอมแค่เดือนครึ่งยังคบๆเลิกๆได้ตั้งหลายคนทั้งๆทีครั้งแรกก็จบไม่สวยแล้วแท้ๆ แต่ถ้ามองจากสายตาคนอายุปูนนี้ เด็ก13นิสัยแบบนี้ก็...แก่แดด อิอิ แต่คิดในอีกมุม เด็ก13มองคนอายุปูนนี้แล้วไม่มีแฟนก็คงประหลาดใจน่าดู ก็คงมีหลายๆคำถามผุดขึ้นในหัว และลงท้ายด้วยคำตอบว่า..หาปั๋วม่ายด้าย แล้วจะมีสักกี่คนที่รู้ว่าจริงๆแล้วชั้นเองก็แทบไม่มีคำตอบซะด้วยซ้ำ เมื่อมีบางคนถามว่ามีแฟนรึยัง ชั้นตอบได้เต็มปากว่าไม่มี แล้วถ้าถามว่าทำไมไม่มี ก็ตอบเต็มปากอีกน่ะแหล่ะว่าไม่อยากมี แล้วทำไมไม่อยากมี ....................................? ถึงจะมีคำตอบตามประสาคนรั้นๆว่าก็ไม่อยากมีไง แต่จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่คำตอบน่ะแหล่ะ ใครจะไปกล้าตอบความจริงให้เสียบรรยากาศการสนทนาว่า"ฝังใจ"ล่ะ ก็เคยทิ้งคนที่คิดว่าดีที่สุดเท่าที่ชีวิตชั้นจะหาเจอได้ แล้วก็ตีจากผู้ชายๆที่เห็นกันชัดๆถึงเจตนาซะจนหยุดความเสึยใจจนกลายเป็นตายด้านนั่นอีก แล้วชั้นควรจะรีบร้อนอีกต่อไปไหม ในเมื่อคบกันตั้ง3ปียังเลิกกันได้ แล้วที่สุด 7ปีนี้ก็อยู่คนเดียวมาเรื่อยๆ ถ้าจะบอกว่าทุกทีชั้นเป็นคนเหวี่ยงเอง ก็คงฟังดูน่าภูมิใจดีนะ แต่ใครจะรู้...ชั้นเองก็เสียความรู้สึกไม่น้อยกว่าคนพวกนั้นเลย